Skip to main content
  • Publicatiedatum: 08-06-2025
  • Intro foto:
  • Intro tekst: Wanneer je aan stress of gevaar denkt, denk je misschien meteen aan de bekende reacties: vechten, vluchten, of bevriezen.
  • Artikeltekst:

    Wanneer je aan stress of gevaar denkt, denk je misschien meteen aan de bekende reacties: vechten, vluchten, of bevriezen. Maar er bestaat nog een vierde reactie waar veel mensen (onbewust) in terechtkomen: fawning.

    Wat is fawning?

    Fawning is een automatische stressreactie waarbij je probeert veiligheid te verkrijgen door jezelf aan te passen aan de ander. Je maakt jezelf klein, stelt de ander gerust, vermijdt conflict en zoekt goedkeuring — vaak ten koste van je eigen grenzen, gevoelens en behoeften.

    • Voorbeelden van fawning:
    • “Sorry” zeggen terwijl je eigenlijk niets fout hebt gedaan.
    • Automatisch glimlachen of instemmen, ook al voel je je onveilig of ongemakkelijk.
    • Snel de ander geruststellen of helpen, zelfs als je zelf uitgeput bent.
    • Je gevoelens inslikken om de sfeer goed te houden.

     

    Fawning ontwikkelt zich vaak bij mensen die langdurig in een omgeving zijn geweest waar hun emoties, behoeften of grenzen niet welkom waren — bijvoorbeeld in een gezin met veel onvoorspelbaarheid, spanning of emotionele afwezigheid. Het wordt dan een manier om te overleven: als ik lief ben, niet lastig doe en me aanpas, dan ben ik veilig.

     

    De andere stressreacties kort uitgelegd

    Om fawning goed te begrijpen, helpt het om ook de andere reacties te kennen:

    Vechten: Je zet je schrap, confronteert, verdedigt, gaat de strijd aan.

    Vluchten: Je ontwijkt, sluit af, trekt je terug of zoekt afleiding.

    Bevriezen: Je verstijft, raakt verdoofd of voelt je afgesneden van jezelf.

    Fawning: Je richt je naar buiten, past je aan, zorgt voor de ander om afwijzing of conflict te vermijden.

     

    Elke reactie is een poging van je zenuwstelsel om je te beschermen. Geen van deze reacties is 'verkeerd' — maar als ze chronisch worden, kunnen ze je leven gaan beheersen.

     

    De hooiberg: hoe stress zich opstapelt in je systeem

    Stel je je zenuwstelsel voor als een grote hooischuur. Elke keer dat je iets meemaakt wat je zenuwstelsel als onveilig registreert (zoals afwijzing, spanning, kritiek), komt er een plukje hooi bij.

    Als je de tijd en veiligheid hebt om deze ervaringen te verwerken, blijft je hooiberg klein. Maar als je keer op keer situaties moet overleven waarin je geen ruimte had voor je eigen emoties, dan groeit de hooiberg gestaag. Vooral fawning-reacties worden hier gemakkelijk in opgeslagen, omdat ze vaak onzichtbaar en sociaal wenselijk zijn.

     

    De stille hooiberg van fawning

    Een van de verraderlijke dingen aan fawning is dat het er aan de buitenkant vaak ‘goed’ uitziet: je bent behulpzaam, vriendelijk, zorgzaam. Maar binnenin bouwt zich spanning op. Je raakt los van je ware gevoelens, je zegt ja als je nee bedoelt, en je raakt jezelf stukje bij beetje kwijt.

     

    Hoe je kunt beginnen met afbouwen

    🌀 Stap 1: Herkennen

    Word je bewust van je automatische neiging om te pleasen, je aan te passen of jezelf te vergeten.

    🌿 Stap 2: Leren reguleren

    Wanneer je je veilig voelt, kun je oefenen met kleine momenten van zelfexpressie. Ademhaling, lichaamswerk en rust helpen om je zenuwstelsel te kalmeren.

    🧭 Stap 3: Herinner wie jij bent

    Onder die hooiberg ligt een krachtig, levend mens met verlangens, grenzen en een stem. Je hoeft je niet kleiner te maken om erbij te horen.

    💬 Stap 4: Zoek steun

    Fawning is een reactie die meestal in relatie is ontstaan — en die je dus ook in relatie kunt helen. Therapie, coaching of een veilig contact helpen je ruimte te maken voor wie jij bent, zonder je aan te passen.

     

    Tot slot

    Fawning is geen zwakte, maar een intelligent beschermingsmechanisme dat ooit noodzakelijk was. Het probleem ontstaat pas wanneer het chronisch wordt en je steeds verder afdrijft van jezelf. Door bewustzijn, zelfcompassie en veilige verbinding kun je de lagen van de hooiberg voorzichtig afbouwen — tot je weer bij je kern komt.

    • Je mag bestaan, ook als je niet pleast.
    • Je mag ruimte innemen, ook als het ongemakkelijk voelt.
    • Je hoeft niet lief gevonden te worden om waardevol te zijn.

    Herken jij jezelf in fawning en wil je leren hoe je weer ruimte mag innemen zonder je aan te passen? Je bent niet alleen — laten we samen die hooiberg afbouwen. 💛

     

    #fawning #pleasen #traumarespons #zenuwstelsel #zelfzorg #persoonlijkegroei #vechtenvluchtenbevriezenfawn #hoogsensitief #heling #innerlijkekind #burnoutherstel #lichaamsgerichtwerk #emotieregulatie #polyvagaltheorie #selfhealing #mentalhealthawareness

    Liefs Elly

    Wil je meer weten?

    https://evbalans.nl/over-trauma-btt/uitleg-trauma-brtt-r-trb-r

  • Raadplegingen: 218
  • Publicatiedatum: 01-06-2025
  • Intro foto:
  • Intro tekst: Over het niet mogen aangeven van grenzen, en de weg terug naar jezelf
  • Artikeltekst:

    “Nee zeggen is geen ondankbaarheid – het is zelfliefde”

    Over het niet mogen aangeven van grenzen, en de weg terug naar jezelf

    Ik was 16. Net bevallen.

    We hadden niets. Geen geld, geen rust, geen veiligheid.

    Dus alles wat ik kreeg, nam ik met beide handen aan. Dankbaar, altijd. Alsof ik verplicht was om blij te zijn, zelfs met wat ik niet wilde.

     

    Tot die ene keer.

    Het cadeau kwam van mijn moeders zus. Iets kleins, maar ik voelde: dit wil ik niet.

    Voor het eerst zei ik: “Nee, dank je.”

     

    En toen kwam het oordeel.

    “Wat ben jij een ondankbaar kreng.”

    Mijn moeder bleef het herhalen.

    Alsof mijn grens een belediging was. Alsof mijn gevoel er niet toe deed.

     

    Als je leert dat jouw nee niet mag bestaan

    Wat ik toen nog niet wist, is hoe diep zo’n moment zich vastzet.

    Hoe je, als je grenzen niet worden gerespecteerd, leert om ze maar niet meer uit te spreken.

    Want:

    • Als je “nee” zegt, krijg je commentaar.
    • Als je iets weigert, stel je mensen teleur.
    • Als je kiest voor jezelf, ben je ondankbaar.

    Dus leer je: buigen. Glimlachen. Aannemen. Jezelf wegcijferen.

    Je raakt vervreemd van wat jij eigenlijk voelt, nodig hebt, verlangt.

    En langzaam raak je ook vervreemd van jezelf.

    ---

    Wat geen grenzen mogen hebben met je doet

    • Het eist z’n tol. Niet meteen. Maar op den duur:
    • Je raakt uitgeput.
    • Je voelt je schuldig als je voor jezelf kiest.
    • Je weet niet meer wat jij wilt – alleen wat er van je verwacht wordt.
    • Je zegt “ja” met je mond, maar “nee” in je buik.
    • En het zit niet alleen in je hoofd. Je lijf gaat meedoen:

    Hoofdpijn, spanning, onrust, vermoeidheid, een lijf dat constant op scherp staat.

    ---

    13 jaar geleden stortte ik in – letterlijk

    Een burn-out. Mijn systeem kon niet meer.

    En pas toen — 13 jaar geleden — begon ik te begrijpen:

    Dit ging niet over werkdruk.

    Niet over drukte.

    Maar over een leven lang mijn gevoel onderdrukken.

    Over altijd beschikbaar zijn, altijd inschikken, nooit mogen kiezen voor mezelf.

    Het besef kwam hard binnen:

    Ik had nooit geleerd dat ik er óók toe doe. Dat ik grenzen mág stellen. Dat nee zeggen óók liefde is.

    ---

    "Nee" is niet egoïstisch. Het is eerlijk. Het is nodig.

    Grenzen stellen betekent niet dat je ondankbaar bent.

    Het betekent dat je jezelf serieus neemt.

    Een “nee” is geen afwijzing van de ander – het is een erkenning van jezelf.

    Van je ruimte. Je energie. Je waarde.

    Dat is wat ik nu leer.

    Elke dag opnieuw.

    En ik leer het aan mijn kinderen en kleinkinderen, omdat ik wil dat zij opgroeit met dit besef:

    • ➡️ Je mag nee zeggen.
    • ➡️ Je hoeft jezelf niet op te offeren om aardig gevonden te worden.
    • ➡️ Jouw gevoel doet ertoe.

    ---

    Voor wie dit herkent:

    Heb jij ooit iets aangenomen wat je eigenlijk niet wilde?

    Voel jij je schuldig als je een grens stelt?

    Voel je de drang om anderen te pleasen, ten koste van jezelf?

    Dan is dit jouw uitnodiging.

    • 🛑 Stop.
    • 💬 Voel wat jíj nodig hebt.
    • 🗣️ Zeg één keer bewust “nee.” Ook al trilt je stem.

    Je bent het waard. Niet pas als je perfect bent. Niet pas als iedereen je begrijpt.

    Maar nu. Zoals je bent.

    ---

    Laat het me weten.

    👉 Herken je dit? Deel je verhaal hieronder of stuur me een bericht.

    👉 Wil je dat ik vaker schrijf over grenzen, trauma, herstel of moederschap? Laat het me weten. Ik schrijf. Voor jou. Voor ons allemaal.

  • Raadplegingen: 178
  • Publicatiedatum: 25-05-2025
  • Intro foto:
  • Intro tekst: Veel mensen worstelen in relaties met tegenstrijdige gevoelens van nabijheid en afstand
  • Artikeltekst:

    Veel mensen worstelen in relaties met tegenstrijdige gevoelens van nabijheid en afstand. Aan de ene kant is er het diepe verlangen naar verbinding, en aan de andere kant de angst om gekwetst of verlaten te worden. Deze innerlijke strijd komt vaak voort uit verlatingsangst en bindingsangst – twee ogenschijnlijk tegengestelde mechanismen die vaak samen voorkomen.

    Maar wat is Verlatingsangst?

    Verlatingsangst ontstaat meestal in de vroege kindertijd, wanneer emotionele of fysieke afwezigheid van ouders of verzorgers leidt tot een diepgewortelde angst om in de steek gelaten te worden. Volwassenen met verlatingsangst kunnen zich extreem afhankelijk voelen van hun partner, bang zijn om verlaten te worden, of zich voortdurend zorgen maken over afwijzing.

    En wat is dan Bindingsangst?

    Bindingsangst is de angst om je echt te hechten of afhankelijk te worden van een ander. Mensen met bindingsangst ervaren vaak gevoelens van beklemming in relaties en trekken zich terug wanneer het te intiem wordt. Achter deze angst schuilt vaak een diepe overtuiging dat liefde gevaarlijk of onbetrouwbaar is.

    De Dynamiek Tussen Beiden

    Ironisch genoeg trekken mensen met verlatingsangst vaak mensen aan met bindingsangst, en omgekeerd. Dit creëert een vicieuze cirkel waarin de een steeds meer bevestiging zoekt, terwijl de ander afstand neemt – wat het patroon juist versterkt.

    Diepere Lagen: Familieopstellingen, BRTT en TRB

    Verlatings- en bindingsangsten zijn zelden willekeurig; ze wortelen vaak in transgenerationele patronen. Met familieopstellingen worden deze onbewuste dynamieken zichtbaar. Ze onthullen hoe trauma’s, loyaliteiten of verliezen uit vorige generaties jouw relaties vandaag beïnvloeden.

    In combinatie met BRTT (Body Remembers Trauma Therapy) en TRB (Trauma Release Breathwork) kunnen deze inzichten daadwerkelijk geïntegreerd en losgelaten worden. Deze lichaamsgerichte therapieën helpen opgeslagen spanningen en emotionele blokkades op een diepe, veilige manier te verwerken.

    Is het tijd voor Verandering?

    Herken jij jezelf in deze patronen? Heb je het gevoel steeds in dezelfde valkuilen te stappen in relaties? Wacht dan niet langer.

    Doorbreek de cyclus.

    Maak ruimte voor echte verbinding – met jezelf én met anderen.

    Ontdek hoe familieopstellingen, BRTT en TRB jou kunnen helpen.

    Neem vandaag nog contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

    https://evbalans.nl/over-trauma-btt/uitleg-trauma-brtt-r-trb-r

    https://evbalans.nl/opstellingen/familieopstellingen

    Warme groet,

    Elly Vroegh

     

    ☎️06-51293720

    Randweg 16

    Buren

  • Raadplegingen: 150
  • Publicatiedatum: 18-05-2025
  • Intro foto:
  • Intro tekst: Ik was vijftien toen ik zwanger raakte. Op mijn zestiende werd ik moeder. Nu, jaren later, is mijn kleindochter zélf zestien. En ineens besef ik des te meer hoe jong ik eigenlijk was.
  • Artikeltekst:
    Ik was vijftien toen ik zwanger raakte. Op mijn zestiende werd ik moeder. Nu, jaren later, is mijn kleindochter zélf zestien. En ineens besef ik des te meer hoe jong ik eigenlijk was. Als ik naar haar kijk – naar haar levensfase, haar zoektocht naar identiteit, haar kwetsbaarheid én kracht – dan voel ik diepe bewondering voor dat jonge meisje dat ik toen was. Voor mezelf dus.
     
    Want wat heb ik veel moeten dragen op die leeftijd. Wat moest ik vroeg volwassen worden, terwijl ik zelf nog maar nauwelijks wist wie ik was. De liefde voor mijn kind was er vanaf het eerste moment. Maar het leven rondom dat moederschap was allesbehalve eenvoudig
     
    Grootse liefde, grote uitdagingen
    Toen ik jong moeder werd, wilde ik het goed doen. Perfect zelfs. Alles zelf doen. Zorgen, studeren, werken, sterk zijn. Maar ik liep keer op keer tegen grenzen aan. Tegen het leven zelf, dat zich niet altijd laat plannen. Tegen systemen die weinig ruimte bieden aan jonge moeders. Tegen mijn eigen perfectionisme en de overtuiging dat ik het alleen moest kunnen.
    De stress bouwde zich op. Ik kende momenten van uitputting, van innerlijke leegte, van het gevoel mezelf kwijt te zijn. In de jaren daarna kwamen er nog andere uitdagingen op mijn pad: relationele struggles, financiële tegenslagen, een faillissement, en complexe familie-erfeniskwesties. Toch hield ik vol. En misschien nog wel het bijzonderst van alles: ik ben nog altijd gelukkig getrouwd met de vader van mijn kind. We zijn inmiddels 43 jaar samen. Onze liefde heeft stormen doorstaan, maar is blijven groeien.
     
    De weg naar binnen
    In 2012 kwam het keerpunt. Ik besefte dat ik niet alleen maar kon blijven vechten. Dat er iets moest veranderen – vanbinnen. Ik begon mijn innerlijke reis. Een pad waarin ik leerde voelen in plaats van verdringen. Waarin ik ruimte leerde geven aan alles wat zich in mij aandiende, ook aan het oude verdriet, het gemis, de onverwerkte ervaringen.
    Ik volgde opleidingen en trainingen in familieopstellingen, innerlijk kind werk, regressietherapie, body remember trauma therapy, ademcoaching en mindfulness. Elke laag die ik losliet, bracht me dichter bij mijn kern.
     
    Bij rust, bij waarheid, bij balans.
    In 2020 besloot ik dat het tijd was om mijn levenswijsheid en professionele kennis te delen. Ik startte mijn coaching praktijk: EVBalans. Daarin begeleid ik mensen die vastlopen in stress, overprikkeling, oude pijn of simpelweg hun weg kwijt zijn geraakt. Als ervaringsdeskundige én opgeleide coach weet ik hoe het voelt om diep te zitten – en ook hoe het voelt om daaruit op te staan.
     
    Herkenning en hoop
    Wanneer jonge vrouwen, moeders of vrouwen met een zwaar verleden bij mij komen, voel ik vaak direct herkenning. We spreken dezelfde taal. Niet altijd in woorden, maar in energie. In wat het betekent om veel te dragen op jonge leeftijd. Om te moeten doorgaan terwijl je eigenlijk even zou moeten mogen leunen.
    Ik vertel mijn verhaal omdat ik weet dat het kracht geeft. Omdat ik geloof dat heling voor iedereen mogelijk is, ongeacht waar je vandaan komt of hoe je bent begonnen. En ook omdat ik weet dat we soms pas jaren later volledig begrijpen hoe bijzonder onze eigen reis is geweest.
     
    Dat besef groeit nu mijn kleindochter zestien is. Als ik haar zie – jong, levenslustig, dromend over de toekomst – dan voel ik des te sterker hoe bijzonder het is dat ik op die leeftijd al moeder was. En dat ik, ondanks alles, een leven heb opgebouwd vol liefde, betekenis en verbinding.
     
    Tot slot
    Ik geloof dat iedere vrouw de kracht in zich heeft om te helen. Soms heb je alleen een beetje hulp nodig om die kracht weer te voelen. Daarvoor ben ik er. Vanuit mijn hart, mijn ervaring en mijn vakmanschap.
    Wil jij ruimte maken voor jezelf, je emoties, je eigen verhaal? Dan ben je welkom. Er is altijd een weg naar binnen. En van daaruit ontstaat alles.
    Geloof jij in je eigen kracht?
    Liefs Elly
  • Raadplegingen: 200
  • Publicatiedatum: 27-04-2025
  • Intro foto:
  • Intro tekst: Van onzekerheid naar kracht
  • Artikeltekst:

    Van twijfel naar vertrouwen

     

    Jarenlang werkte ik in de vermogenswereld. Een goede baan, een aantrekkelijk salaris, zekerheid. Op papier had ik het goed voor elkaar. Maar van binnen voelde het anders.

    Ik was niet gelukkig.

    Ik voelde me leeg.

    Mijn lichaam fluisterde, maar ik luisterde niet.

     

    De wake-up call

    Het begon klein. Vermoeidheid, hoofdpijn, stress. Signalen die ik eerst wegwuifde. Maar op een gegeven moment kon ik er niet meer omheen: dit is niet het leven dat ik wil leiden.

    Toch was eruit stappen moeilijk. De angst om zekerheden los te laten was groot. Want wie ben ik zonder die titel, zonder dat visitekaartje?

    Toen ik uiteindelijk de knoop doorhakte en besloot mijn eigen pad te volgen, verklaarden mensen me voor gek.

    “Waarom zou je alles opgeven?”

    “Wat als het mislukt?”

     

    Maar ik wist: het echte risico was blijven waar ik niet thuishoorde.

    De reis terug naar mezelf

    Mijn beslissing om te stoppen was het begin van een intense, persoonlijke reis. Geen rechte lijn, geen makkelijke weg. Maar elke stap bracht me dichter bij mezelf.

    Ik herontdekte mijn kracht, mijn intuïtie, mijn missie. En die missie werd EvBalans:

    een plek waar ik anderen begeleid die – net als ik toen – zijn vastgelopen. In werk. In hun lichaam. In hun leven.

     

    Wat ik nu doe met EVBalans

    Bij EVBalans help ik je opnieuw contact te maken met jezelf.

    Met wat jouw lichaam je vertelt.

    Met wat je hart al weet.

    Met dat stille stemmetje dat fluistert: er is meer.

    Ik weet hoe spannend het is om los te laten.

    Maar ik weet ook wat het je brengt als je het wél doet:

    Rust. Ruimte. Richting.

     

    Jouw pad begint met één keuze

    Jij hoeft niet te blijven waar je niet gelukkig bent.

    Je mag kiezen voor jezelf. Voor balans. Voor betekenis.

    Het begint met één stap:

    geloven in jezelf.

     

    En als je daar hulp bij kunt gebruiken, dan loop ik graag met je mee.

    Meer weten over mijn trajecten? Kijk op www.evbalans.nl

    Of stuur me gerust een bericht – ik luister graag naar jouw verhaal.

  • Raadplegingen: 132