- Publicatiedatum: 16-02-2026
- Intro foto:
- Intro tekst: Coaches dienen wel gecertificeerd te blijven
- Artikeltekst:
Wie een loodgieter of stukadoor zoekt, mag van geluk spreken als er binnen een maand een vakman op de stoep staat. Maar wie zich mentaal wil laten opkrikken, kan vaak dezelfde middag nog bij een coach terecht. De beroepsgroep groeit zo snel dat zich een heuse strijd om de klant heeft ontsponnen. “Coachen is voor de meesten slechts een bijbaan.”
Als de Gouden Gids nog zou bestaan, zouden tientallen bladzijden vol staan met bedrijfsgegevens van de in ijltempo groeiende bedrijfstak. De Kamer van Koophandel becijfert dat in dit eerste kwartaal van 2026 landelijk 2400 inschrijvingen met de professie leefstijlcoach in de bedrijfsomschrijving, tien jaar geleden waren dat er nog slechts Als specialismen als relatiecoach en xxxx worden meegeteld, komt de KvK tot een aantal van een kleine 125 duizend in 2025.
Daarmee is het dringen geblazen op de markt, zo merken ook de 4500 leden van de Nederlandse Orde van Beroepscoaches (NOBCO), op dit gebied de grootste beroepsorganisatie in ons land. “Er is een groep die eigenlijk fulltime zou willen werken, maar die het niet lukt de praktijk te vullen. Veertig procent van onze leden voert maar drie of minder gesprekken per week, vier op de tien haalt er slechts een derde van hun jaarinkomsten uit. Coachen is voor velen een bijbaan en dat zegt veel over de overspannenheid van de markt,” zo valt te lezen in een naar De Telegraaf gelekte nieuwsbrief van de orde. De meeste parttimers geven aan hun praktijk te draaien naast werk in de communicatie, onderwijs of administratie. Ouderen houden hun hoofd boven water dankzij pensioeninkomsten.
NOBCO-voorzitter Marieke Jellema meldt dat de vijf beroepsorganisaties in ons land gezamenlijk tienduizend gecertificeerde leden hebben. “Dat zijn professionele krachten die de beroepscode onderschrijven, gedegen opleidingen hebben gevolgd, zich continu bijscholen én supervisie van collega’s toestaan. Dat laatste is heel belangrijk om zicht te hebben op wat er allemaal gebeurt tijdens de één op één sessies in de behandelkamer.” Een simpele rekensom leert dat nog geen tien procent is gecertificeerd. Bij al die anderen is het maar wachten wat ze kunnen, zo waarschuwt Jellema. “Soms zijn het mensen die zelf begeleiding kregen en die denken ‘dat kan ik ook.’ Het is een vrij beroep, iedereen mag zich coach noemen. Maar HR-managers en particulieren die zeker wil zijn van goede coaching, adviseren wij dringend om alleen in zee te gaan met leden één van de beroepsverenigingen. Dat geeft een kwaliteitsgarantie.”
Om de moordende concurrentie het hoofd te bieden, probeert menig coach zich te onderscheiden van de grijze massa. Zo ook Elly Vroegh (60), die werkt onder de firmanaam EV Balans. Lang werkte ze in het vermogenbeheer, maar na een burn-out in 2012 schoolde zich zich om. Bij haar geen gesprekken aan bureau in een bedompt kamertje, ze werkt in een ruime praktijk met kaarsjes, een behandelmatras en een schap vol muziekinstrumenten op het industrieterrein van het Gelderse Buren. De bij twee beroepsverenigingen aangesloten coach heeft zelfs een wachtlijst van enkele weken. “Ik moet afremmen om geen zestig uur in de week te draaien.” Ze biedt onder meer traumatherapie en klankschaalmassages aan, maar haar cacao-ceremonies springen er uit. “Een pilletje pure cacao opent het hart voor liefde en zachtheid,” zo belooft ze op haar website.
We nemen een kijkje tijdens een sessie waarbij de 56-jarige Joke uit Tiel getooid met een koptelefoon op het matras ligt. “Van de silent disco,” meldt Elly over de lichtgevende oorkappen. Zelf zet ze ook eentje op, compleet met microfoon teneinde Joke tussen de rustgevende muziek door ademhalingstips te kunnen influisteren. Samen gaan ze in een anderhalf uur durende sessie terug in Jokes levensgeschiedenis, waarbij de ‘patiënt’ gaandeweg in een lichte staat van hypnose geraakt. “Doordat de behandeling haar hart verzacht, kan ze ook door de moeilijke herinneringen heen,” verklaart de coach. Joke, die opgroeide in kindertehuizen en ook daarna de nodige trauma’s beleefde, voelt zich een ander mens sinds ze afgelopen juni bij Vroegh aanklopte. “Ik ben zelfs met medicijnen gestopt.” Elly haast zich te melden dat dit in overleg met de huisarts gebeurde. Ze tekent aan dat Joke, die elke twee weken langskomt, meer tijd nodig heeft dan gemiddeld. “Velen kunnen na vijf sessies alweer vooruit, maar Joke is voorlopig nog niet klaar.”
Desondanks stapt de cliënte na haar ademconsult à raison van 130 euro monter op de fiets: “Nu alweer zin in de volgende keer, ik heb een baantje als poetsvrouw genomen om dit te kunnen betalen,” vertelt ze bij het afscheid. Als gediplomeerd coach ontwaart Elly vanzelfsprekend de schrik hierover bij de verslaggever: “Ik weet dat het voor sommige mensen veel geld is. Maar ze komen daardoor wel supergemotiveerd hier. Als het niks kost, zetten ze zich misschien minder in.” Vroegh is wel gewend aan onbegrip: “Natuurlijk valt me soms hoongelach ten deel. ‘Daar heb je weer zo’n coach, hoor je de mensen denken’. Maar ik zie mijn cliënten opknappen en vergis je niet: ook ik krijg kromme tenen van mensen die denken dat ze als ervaringsdeskundige zelf ook best kunnen coachen. Onzin, dit vak vraagt om gedegen opleidingen en het bijhouden van vaardigheden.”
Een surfrondje op het internet levert een keur aan coaching-rariteiten op. Zo meldt een coach in het Gooi dat ze zich richt op ‘spritual warriors’. “Dappere mensen en moedige krijgers die het ongemak durven opzoeken omdat ze diep van binnen weten dat ze eigenlijk niet klein zijn te krijgen,” zo legt ze uit. “In mijn soundhealings help ik ze diep te ontspannen in het hier en nu. Zo kun je verbinden met je hart, zodat liefdevol ruimte ontstaat voor dat wat gezien en doorvoeld mag worden. Ik ben reisleidster op weg naar binnen en de klanken van mijn instrumenten zijn wegwijzers.”
Menig liefhebber van Hollandse nuchterheid koerst toch liever richting no-nonsens coaches met een ‘gewone’ praktijk. Op kantoor van Linda Wes achter het Haagse Vredespaleis is het vergeefs zoeken naar klankschalen of kruidenmelanges. Een glas water of thee kun je krijgen, maar voor de rest voert Wes één op één gesprekken aan een tafel. “Dit is gewoon mijn vak, vijf dagen per week. Zeker geen bijbaan. Cliënten komen met zorgen over ontslag, een dreigende burn-out, een relatie die stukloopt of slapeloze nachten van het piekeren. Onder hen steeds vaker twintigers die vastlopen en niet begrijpen waarom. Coaching draait om bewustwording van de cliënt. Ik ben het instrument daarbij, dus verplicht mezelf om scherp te blijven. Me continu blijven ontwikkelen in mijn professie is daarom vanzelfsprekend, net zoals advocaten of psychologen ook jaarlijks punten moeten halen. Met bijna 2500 coachingsuren en accreditaties van nationale én internationale beroepsverenigingen, rond ik dit jaar mijn certificering af tot Master Certified Coach. Dat is het hoogste internationale niveau. En dan nóg heb ik geregeld behoefte aan ruggenspraak met een collega. Dus nee, dit doe je er niet zo maar even naast.”
Wes baalt van de hobbyisten die volgens haar de naam van de bedrijfstak bezoedelen: “Door al dat rare gedoe wordt onderschat wat coaching kan betekenen. Als huisartsen kunnen doorverwijzen naar geaccrediteerde coaches die worden vergoed door de zorgverzekeraar, ontlasten we de overbelaste GGZ én helpen we mensen sneller. Mijn trajecten duren zelden langer dan zes sessies en meestal kan ik binnen een paar weken beginnen. Niet iedereen hoeft op de ellenlange wachtlijst van een psycholoog.”
- Raadplegingen: 19
