Geschreven op 05 juli 2026.

• Publicatiedatum: 05-07-2026
• Intro foto:
• Intro tekst: "Een team groeit niet door harder te werken.
• Artikeltekst:

  "Een team groeit niet door harder te werken. Een team groeit wanneer mensen de moed hebben om te kijken naar wat er werkelijk speelt, elkaar daarin te ontmoeten en vanuit ieders eigen kracht samen verder te bouwen."

  In veel organisaties wordt hard gewerkt aan samenwerking. Er worden afspraken gemaakt, rollen verduidelijkt, processen aangescherpt en communicatietrainingen gevolgd. En toch blijft er soms iets knagen. Er is weerstand, irritatie of onbegrip. Mensen voelen dat er "iets" speelt, maar kunnen er niet precies de vinger op leggen.

   Dat is niet vreemd.

  Want de kwaliteit van samenwerking wordt niet alleen bepaald door wat zichtbaar is. Ze wordt vooral bepaald door wat zich afspeelt in de onderstroom.

   De onderstroom bepaalt de bovenstroom

  De bovenstroom bestaat uit alles wat zichtbaar en bespreekbaar is: doelen, taken, processen, verantwoordelijkheden en resultaten.

  De onderstroom bestaat uit datgene wat minder zichtbaar is. Denk aan onderlinge loyaliteiten, overtuigingen, emoties, aannames, oude ervaringen en patronen die vaak onbewust invloed hebben op het gedrag van mensen.

  Juist daar ontstaat vaak de spanning die teams belemmert.

  Misschien worden conflicten vermeden. Misschien neemt één persoon altijd de leiding, terwijl een ander nauwelijks aan bod komt. Of er wordt veel gesproken óver elkaar, maar weinig mét elkaar.

  Deze dynamieken verdwijnen niet vanzelf. Ze blijven de samenwerking beïnvloeden totdat ze gezien en erkend worden.

  Wat niet benoemd wordt, blijft bestaan

  In vrijwel ieder team weten mensen intuïtief wat er speelt.

  •  Ze voelen dat iemand zich terugtrekt.

  • Dat een collega structureel over zijn grenzen gaat.

  • Dat irritaties toenemen.

  • Dat verantwoordelijkheden niet helder zijn.

  • Dat niet iedereen zich gehoord voelt.

  Toch blijft het vaak stil. Uit loyaliteit. Uit onzekerheid. Uit angst om de relatie te verstoren. Of omdat men denkt dat het vanzelf wel overwaait.

  Maar wat niet wordt uitgesproken, verdwijnt niet. Het nestelt zich in de cultuur van een team en kost ongemerkt veel energie.

  De kracht van teamcoaching

  Tijdens een teamcoachingssessie creëren we een veilige omgeving waarin zichtbaar mag worden wat normaal verborgen blijft. Niet om elkaar te beoordelen of een schuldige aan te wijzen. Maar om nieuwsgierig te onderzoeken wat het team nodig heeft om verder te groeien. Wanneer mensen woorden geven aan wat zij ervaren, ontstaat begrip. Wanneer patronen zichtbaar worden, ontstaat keuze. En wanneer iedereen zijn eigen plek weer inneemt, ontstaat beweging.

  Elkaar zien én gezien worden

  Een van de grootste behoeften van ieder mens is om gezien te worden. Niet alleen om wat je doet, maar ook om wie je bent.

  Wanneer medewerkers zich gezien voelen, ontstaat betrokkenheid. Ze voelen zich verantwoordelijk, durven initiatief te nemen en spreken zich gemakkelijker uit.

   Andersom geldt hetzelfde.

  Wanneer iemand zich niet gezien voelt, gaat er energie verloren. Mensen trekken zich terug, gaan harder werken om zichzelf te bewijzen of passen zich voortdurend aan.

  Een sterk team ontstaat wanneer mensen elkaar werkelijk leren zien.

  • Met hun kwaliteiten.

  • Met hun verschillen.

  • En ook met hun kwetsbaarheid.

  • Durven uitspreken wat ertoe doet

  Echte samenwerking vraagt moed. De moed om eerlijk te zijn. De moed om feedback te geven én te ontvangen. De moed om nieuwsgierig te blijven in plaats van te oordelen.

   Niet alles wat lastig is hoeft opgelost te worden.

  Soms is het al voldoende dat iets eindelijk benoemd wordt. Want juist in dat gesprek ontstaat ruimte voor verbinding. Iedereen in zijn eigen kracht

   Geen enkel team bestaat uit dezelfde mensen. Gelukkig maar.

  • De één brengt structuur.

  • De ander creativiteit.

  • De één ziet risico's.

  • De ander ziet kansen.

  Sommigen verbinden, anderen zetten beweging in gang.

  Wanneer iedereen vanuit zijn eigen talent en verantwoordelijkheid kan bijdragen, ontstaat er een team waarin verschillen geen obstakel zijn, maar juist een kracht.

  Dat vraagt wel dat iedereen zijn eigen plek inneemt. Niet groter. Niet kleiner. Precies passend.

  Systemisch kijken naar samenwerking

  Als organisatieopsteller kijk ik niet alleen naar individuele teamleden, maar naar het geheel. Ik onderzoek welke dynamieken zichtbaar worden, welke patronen zich blijven herhalen en wat het systeem nodig heeft om weer in balans te komen.

  Door middel van systemische werkvormen wordt zichtbaar wat eerder verborgen bleef. Dat zorgt niet alleen voor inzicht, maar ook voor duurzame verandering. Want zodra mensen begrijpen waarom iets steeds terugkomt, ontstaat er ruimte om andere keuzes te maken.

  Samenwerking begint bij bewustwording

  Een teamsessie is geen doel op zich. Het is een moment waarop een team vertraagt.

  • Om stil te staan.

  • Om elkaar echt te ontmoeten.

  • Om uit te spreken wat al langer gevoeld wordt.

  • Om opnieuw verbinding te maken met de gezamenlijke bedoeling.

   Van daaruit ontstaat eigenaarschap.

  Vertrouwen.

  Openheid.

  En vooral: samenwerking vanuit ieders eigen kracht. Want een organisatie groeit niet alleen door betere processen.  Een organisatie groeit wanneer mensen zich veilig voelen om zichzelf te zijn, elkaar werkelijk zien en samen verantwoordelijkheid nemen voor het geheel.

  Daar begint duurzame samenwerking. Niet in de bovenstroom, maar in de moed om ook naar de onderstroom te kijken.

   Elly Vroegh

  Organisatieopsteller | Teamcoach | Trainer

  Ik begeleid teams en managementteams bij het zichtbaar maken van onderliggende patronen, zodat samenwerking weer mag stromen. Want wanneer mensen elkaar écht zien, ontstaat ruimte voor verbinding, vertrouwen en duurzame groei.

• Raadplegingen: 256

Geschreven op 21 juni 2026.

• Publicatiedatum: 21-06-2026
• Intro foto:
• Intro tekst: In mijn werk als lichaamsgericht traumacoach en master familieopsteller ontmoet ik dagelijks mensen die geraakt zijn door gebeurtenissen die diepe sporen hebben achtergelaten.
• Artikeltekst:

  In mijn werk als lichaamsgericht traumacoach en master familieopsteller ontmoet ik dagelijks mensen die geraakt zijn door gebeurtenissen die diepe sporen hebben achtergelaten. Trauma, verlies, afwijzing, geweld, verwaarlozing, ziekte of omstandigheden die het leven een andere wending hebben gegeven dan zij ooit hadden verwacht.

   En laat ik helder zijn: wat je hebt meegemaakt doet ertoe.

  Te vaak hoor ik boodschappen die impliceren dat je het verleden maar moet loslaten, positief moet denken of simpelweg verder moet gaan. Maar zo werkt heling niet.

   Wat je hebt meegemaakt heeft impact gehad. Op je lichaam, je zenuwstelsel, je overtuigingen en je relaties. Trauma laat zich niet zomaar wegredeneren. Zoals traumapsychiater Bessel van der Kolk beschrijft, draagt het lichaam vaak nog lang de sporen van ervaringen die onvoldoende verwerkt konden worden.

  • Werkelijke heling begint daarom niet met loslaten.

  • Werkelijke heling begint met erkennen.

  • Eerst het slachtofferdeel erkennen

   Een nuance die ik belangrijk vind, is het verschil tussen slachtoffer zijn en vastzitten in slachtofferschap.

  Wanneer je iets ingrijpends hebt meegemaakt, bén je slachtoffer van die gebeurtenis. Dat is een feit. Dat erkennen is essentieel.

  Veel mensen proberen te snel voorbij hun pijn te bewegen. Ze willen sterk zijn, doorgaan, positief blijven. Maar wat niet erkend wordt, verdwijnt niet. Het trekt zich terug in het lichaam, in gedragspatronen en in relaties.

  Het slachtofferdeel in onszelf vraagt niet om veroordeeld te worden. Het vraagt om gezien te worden. Om erkenning voor wat het heeft moeten dragen.

  Pas wanneer dat deel werkelijk gehoord wordt, ontstaat er ruimte voor beweging.

  Niet door het weg te duwen, maar juist door het in te sluiten.Het lichaam wil niet vergeten, het wil afronden

  Vanuit de neurobiologie weten we dat het zenuwstelsel voortdurend bezig is met veiligheid. Wanneer een ervaring te overweldigend is, kan het lichaam in een toestand van vechten, vluchten of bevriezen terechtkomen.

   Volgens Peter Levine ligt trauma niet alleen in wat er gebeurd is, maar vooral in wat het zenuwstelsel niet volledig heeft kunnen verwerken.

  Dat verklaart waarom gebeurtenissen uit het verleden soms nog steeds voelbaar zijn in het heden.

  Niet omdat iemand zwak is. Niet omdat iemand niet hard genoeg zijn best doet.

  Maar omdat het lichaam nog steeds probeert af te maken wat ooit onderbroken werd.

  Daarom begint herstel niet bij vergeten.

  Herstel begint bij voelen. Bij erkennen. Bij aanwezig blijven bij wat er is.

   Mijn eigen verhaal

   Ik weet hoe gemakkelijk het is om vast te blijven kijken naar wat anders had moeten zijn.

   Ik was zestien jaar toen ik moeder werd.

  Mijn leven verliep anders dan dat van veel leeftijdsgenoten. Er waren verantwoordelijkheden die vroeg kwamen. Er waren uitdagingen. Er waren momenten waarop ik mij alleen voelde.

  En toch voelde ik ergens dat mijn leven groter was dan mijn omstandigheden. Dat betekende niet dat ik mijn pijn ontkende.

  Het betekende niet dat alles eenvoudig was. Het betekende dat ik stap voor stap leerde erkennen wat er was, zonder daarin vast te blijven zitten.

  Ik koos ervoor om niet alleen te kijken naar wat ik had gemist, maar ook naar wat er wél mogelijk was.

  Welke kansen waren er wel? Welke keuzes kon ik maken? Welke toekomst wilde ik creëren?

   Niet vanuit ontkenning van het verleden, maar vanuit verbinding met het heden.

   De systemische beweging

  Binnen familieopstellingen zien we vaak dat mensen verstrikt raken in hun lot. Ze blijven innerlijk verbonden aan pijn, onrecht of gebeurtenissen die nooit volledig erkend zijn.

   Systemisch gezien ontstaat beweging wanneer alles wat erbij hoort een plek mag krijgen.

  •  Ook het verdriet.

  • Ook de boosheid.

  • Ook het slachtofferdeel.

  Wanneer we proberen delen van ons verhaal uit te sluiten, blijven ze vaak onbewust invloed uitoefenen.

   Maar wanneer we kunnen zeggen:

  "Ja, dit is mij overkomen." "Ja, dit heeft pijn gedaan." "Ja, dit hoort bij mijn verhaal."

   Dan ontstaat er ruimte.

  Ruimte om onze eigen plek in te nemen. Ruimte om verantwoordelijkheid te dragen voor ons leven zoals het nu is.

  Zoals Bert Hellinger beschreef, ontstaat kracht wanneer we het leven nemen zoals het gekomen is.

  • Niet omdat alles goed was.

  • Maar omdat het al gebeurd is.

  • Van overleven naar leven

  Veel mensen wachten op het moment waarop de pijn verdwenen is voordat zij zichzelf toestemming geven om te leven.

   Maar vaak werkt het anders.

  We erkennen eerst wat er is. We geven ruimte aan wat gevoeld wil worden. We maken contact met de delen die bescherming nodig hebben.

   En vanuit die erkenning ontstaat langzaam beweging.

   Van overleven naar leven.

  Van machteloosheid naar invloed. Van slachtofferschap naar eigenaarschap.

  Eigenaarschap betekent niet dat je verantwoordelijk bent voor wat je is aangedaan. Eigenaarschap betekent dat je verantwoordelijkheid neemt voor hoe je vandaag verder wilt leven.

   Dat je verleden onderdeel is van jouw verhaal, maar niet langer de schrijver ervan.

  Je bent niet wat je is overkomen.

  Je bent ook degene die vandaag een nieuwe keuze kan maken.

  En misschien begint vrijheid precies daar:

  Niet bij het wegduwen van je pijn. Maar bij het liefdevol erkennen van alles wat je heeft gevormd, zodat het je niet langer hoeft te bepalen.

  Liefs Elly

  Bronnen ter verdieping The Body Keeps the Score Waking the Tiger Gabor Maté – werk over trauma, stress en authenticiteit. Stephen Porges – over de rol van het autonome zenuwstelsel. Bert Hellinger – systemische principes rond lot, plek en verantwoordelijkheid.

• Raadplegingen: 116

Geschreven op 21 juni 2026.

• Publicatiedatum: 21-06-2026
• Intro foto:
• Intro tekst: Yes daar is hij dan❗️❗️ Opleiding Familieopstellingen in 6 Dagen Een verdiepende opleiding voor wie stap voor stap wil leren werken met familieopstellingen.
• Artikeltekst:

  Yes daar is hij dan❗️❗️

  Opleiding Familieopstellingen in 6 Dagen

  Een verdiepende opleiding voor wie stap voor stap wil leren werken met familieopstellingen.

  In deze 6-daagse opleiding neem ik je mee in de basis én de diepte van systemisch werk. Je leert kijken naar wat er onder de oppervlakte speelt: in families, relaties, werk en levensvragen.

  We werken rustig, helder en ervaringsgericht. Geen haast. Geen trucjes. Wel veel ruimte om zelf te ervaren, te oefenen en te ontdekken wat een opstelling zichtbaar maakt.

  Stap voor stap leer je:

  - de basisprincipes van systemisch werk
  - hoe je een vraag verdiept
  - hoe je een opstelling begeleidt
  - hoe je werkt met representanten
  - hoe je beweging, plek en ordening herkent
  - hoe je bedding en veiligheid creëert
  - hoe je als begeleider aanwezig blijft zonder te sturen

  Deze opleiding is voor coaches, therapeuten, begeleiders en professionals die systemisch werk willen integreren in hun eigen praktijk. Maar ook voor wie persoonlijk wil verdiepen en leren kijken met een systemische blik.

  Er is veel ruimte voor oefenen, reflectie en persoonlijke processen. Je leert niet alleen met je hoofd, maar vooral door te ervaren.

  Opleidingsdata

  - Vrijdag 16 oktober
  - Vrijdag 13 november
  - Vrijdag   8 januari
  - Vrijdag 12 februari
  - Vrijdag 12 maart
  - Vrijdag 9 april

  Tijd: 10.00 – 16.00 uur

  Inclusief

  - Certificaat van deelname
  - Praktijkgerichte opleidingsdagen
  - Lunch
  - Koffie, thee en lekkers
  - Persoonlijke begeleiding

  Investering

  Omdat dit de eerste editie van deze opleiding is, kun je deelnemen tegen een speciaal introductietarief.

  Investering: € 1.195,-

  Vroegboektarief: € 1.095,-
  bij aanmelding vóór 15 augustus.

  Praktische informatie

  Maximaal 8 deelnemers

  Een kleine groep zorgt voor persoonlijke aandacht, veiligheid en voldoende ruimte voor ieders leerproces.

  Begeleiding door Elly Vroegh
  Master Systemisch Coach

  Een opleiding waarin je niet alleen leert begeleiden, maar ook zelf een diepere systemische beweging maakt.

  Klein. Verdiepend. Praktisch. Ervaringsgericht. Systemisch.

  📍Buren Randweg 16

• Raadplegingen: 36

Geschreven op 10 mei 2026.

• Publicatiedatum: 10-05-2026
• Intro foto:
• Intro tekst: Niet door weg te rennen. Maar door innerlijk te verdwijnen
• Artikeltekst:

  Dat is wat er vaak gebeurt bij jong seksueel misbruik.

  Een kind is volledig afhankelijk van volwassenen voor veiligheid, bescherming en verbinding. Wanneer juist daar grensoverschrijding, verwarring of onveiligheid ontstaat, komt het zenuwstelsel in een onmogelijke situatie terecht.

  Want een kind kan meestal niet weg. Kan het niet begrijpen. Kan het niet verwerken. Kan alleen maar gaan overleven.

  Dus doet het lichaam iets ongelooflijk intelligents: het splitst.

  Niet zichtbaar aan de buitenkant misschien. Maar diep vanbinnen. Een deel van het kind blijft functioneren. Gaat door. Lacht soms zelfs. Probeert “normaal” te zijn. Probeert verbinding te behouden.

  Terwijl een ander deel bevriest in angst, schaamte, verwarring, walging, verdriet of totale machteloosheid.

  • Soms verdwijnen gevoelens volledig uit bewustzijn.

  • Soms raakt een kind los van het lichaam.

  • Soms ontstaat er een voortdurende staat van alertheid of juist gevoelloosheid.

  Dat noemen we innerlijke afsplitsing.

  En veel mensen dragen dit nog jarenlang met zich mee zonder te begrijpen wat er werkelijk gebeurt in hun systeem.

  Ze denken dat er iets mis is met hen.

  Omdat ze:

  • – moeite hebben met voelen

  • – ineens kunnen “uitchecken”

  • – zichzelf verliezen in relaties

  • – extreem pleasen

  • – geen grenzen voelen

  • – perfectionistisch worden

  • – zich leeg voelen

  • – voortdurend schakelen tussen aantrekken en afstoten, ja en nee

  • – nabijheid verlangen maar tegelijkertijd doodsbang zijn voor echte intimiteit

  Wat veel mensen niet beseffen, is dat dit vaak geen karaktertrekken zijn. Het zijn overlevingsmechanismes Beschermingsdelen die ooit noodzakelijk waren.

  Want wanneer een kind iets meemaakt wat te groot is voor het zenuwstelsel, ontstaat er vaak geen geïntegreerde ervaring. De psyche verdeelt het.

  • Een deel draagt de pijn.

  • Een deel draagt de schaamte.

  • Een deel functioneert.

  • Een deel probeert controle te houden.

  • Een deel blijft klein en onzichtbaar.

  • Een deel leert pleasen om gevaar te voorkomen.

  En ergens diep vanbinnen blijft vaak het jonge kindsdeel achter dat nooit écht veiligheid heeft gevoeld.

  Dat is ook waarom veel overlevers later zeggen:

  “Ik weet niet wie ik echt ben.”

  Omdat zoveel energie is gaan zitten in overleven. Veel mensen proberen daarna nóg harder hun best te doen: meer controle, meer aanpassen, meer presteren, meer onafhankelijkheid.

  Maar onder die bescherming leeft vaak een diep zenuwstelsel dat nog steeds gelooft:

  “Het is niet veilig om volledig mezelf te zijn.”

  En misschien is dat wel het meest verdrietige gevolg van vroeg trauma:dat iemand zichzelf leert verlaten om verbonden te kunnen blijven met anderen.

  Dat je leert: Mijn gevoelens zijn te veel. Mijn grenzen zijn niet belangrijk. Mijn lichaam is niet echt van mij. Ik moet me aanpassen om veilig te blijven.

  Maar luister goed: die reacties betekenen niet dat jij beschadigd bent. Ze betekenen dat jouw systeem ooit iets briljants heeft gedaan om jou te laten overleven.

  • Dissociatie was bescherming.

  • Pleasen was bescherming.

  • Afsluiten was bescherming.

  • Controle was bescherming.

  • Verdwijnen was bescherming.

  Niet omdat jij zwak was.

  Maar omdat geen enkel kind alleen door zulke overweldigende ervaringen heen zou mogen gaan.

  En heling?

  Heling betekent niet dat je alles ineens opnieuw moet voelen of herbeleven.

  Heling begint veel zachter.

  In kleine momenten waarin je zenuwstelsel langzaam leert:

  Ik ben nu veilig.

  Ik mag voelen zonder overspoeld te raken. Ik hoef mezelf niet meer te verlaten. Mijn lichaam mag weer van mij worden.

  Dat proces vraagt tijd.

  • Veiligheid.

  • Compassie.

  • En vaak ook iemand die zonder oordeel naast je kan blijven staan.

  Want afgesplitste delen verdwijnen niet omdat ze slecht zijn. Ze verdwijnen omdat ze ooit te veel pijn moesten dragen.

  En pas wanneer die delen voorzichtig gezien mogen worden, ontstaat er iets wat veel mensen jarenlang niet hebben gevoeld: heelheid.

  Niet perfectie. Niet “genezen zijn”. Maar thuiskomen in jezelf. Stap voor stap. Adem voor adem.

  Zonder jezelf opnieuw kwijt te hoeven raken.

  Herken jij iets van innerlijke afsplitsing, dissociatie of jezelf verliezen in contact met anderen?

  Weet dat je niet gek bent. En ook niet kapot.

  Je zenuwstelsel heeft ooit gedaan wat nodig was om jou te beschermen.

  Voel je welkom om te delen wat dit bij je raakt — of stuur me een bericht als je verlangt naar begeleiding in het voorzichtig terug thuiskomen bij jezelf.

  Liefs Elly

• Raadplegingen: 68