“Was ik welkom?”
Deze vraag ontstaat niet in woorden. Ze wordt niet bewust gesteld. Ze leeft al vóór herinneringen, vóór betekenis, vóór angst.
In mijn werk ontmoet ik veel mensen die dit herkennen, zonder het ooit zo benoemd te hebben. Mensen die sterk zijn, sensitief, verantwoordelijk. Mensen die hun leven op orde hebben — en toch diep vanbinnen iets missen wat niet te verklaren lijkt.
Niet omdat er iets ergs is gebeurd. Maar omdat er iets ontbrak.
Bestaanspijn zonder verhaal
Er bestaat een vorm van pijn die geen duidelijke oorsprong heeft. Geen trauma met een begin en een einde. Geen gebeurtenis waar je naar kunt wijzen.
Dit is bestaanspijn.
Een stille wond die ontstaat wanneer een mens wel geboren wordt, maar niet volledig wordt ontvangen.
Niet ongewenst. Niet afgewezen. Maar ook niet werkelijk welkom.
Het lichaam weet dit. Altijd. Lang voordat het hoofd begrijpt wat er speelt.
Het lichaam herinnert wat nooit is gebeurd
Bij vroege trauma’s gaat het niet om wat er wél gebeurde, maar om wat er niet kon plaatsvinden:
-
emotionele beschikbaarheid
-
rust en bedding
-
een dragend veld
-
een gevoeld “ja, jij mag hier zijn”
Wanneer dit ontbreekt, slaat het lichaam dit op als spanning. Als alertheid. Als een subtiele vorm van onveiligheid.
Je groeit op en niemand begrijpt waarom je altijd zoekt. Waarom rust onrustig voelt. Waarom stilte soms voelt als verdwijnen.
Dit is angst zonder aanleiding. Leegte zonder drama.
De pijn van bijna-zijn
Deze wond maakt geen lawaai. Ze schreeuwt niet. Ze fluistert.
Als licht dat zichtbaar is, maar net buiten bereik. Als warmte die bestaat, maar je niet raakt.Als een belofte die nooit werd ingelost.
Je bént er. Maar je komt nergens echt aan.
Later krijgt dit labels:
-
gevoeligheid
-
bindingsproblemen
-
perfectionisme
-
altijd “meer” willen begrijpen
-
een sterke spirituele of innerlijke zoektocht
Maar dit zijn geen oorzaken. Dit zijn gevolgen.
De kern is ouder dan gedrag. Ouder dan overtuigingen. Ouder dan woorden.
Waarom je blijft zoeken
Mensen met deze vroege wond blijven zoeken:
-
in relaties
-
in prestaties
-
in erkenning
-
in spiritualiteit
-
in heling
Niet omdat ze ondankbaar zijn. Niet omdat ze nooit tevreden zijn.
Maar omdat ze iets zoeken wat nooit begonnen is.
Wat gezocht wordt, is geen oplossing. Geen techniek. Geen antwoord.
Wat gezocht wordt, is een eerste bevestiging. Een bestaansrecht. Een innerlijk ja.
En het wrange is: de buitenwereld ziet dit niet. Want je functioneert toch? Je leeft toch? Je bent er toch?
Maar er is een verschil tussen leven en gedragen worden.
Systemisch gezien
In familiesystemen zien we deze dynamiek vaak ontstaan wanneer:
-
een kind niet echt gewenst was
-
er stress, verlies of angst was rond de zwangerschap
-
een ouder emotioneel niet beschikbaar kon zijn
-
eerdere kinderen, miskramen of verliezen niet erkend zijn
Het gezin functioneert. Het leven gaat door. Maar het veld draagt niet volledig.
En dat voelt een kind — niet met het hoofd, maar met het lichaam.
De stille gevolgen
Deze oerpijn uit zich vaak in:
-
vermoeidheid zonder duidelijke oorzaak
-
moeite met ontvangen
-
altijd alert zijn
-
spanning in rust
-
het gevoel nergens echt thuis te zijn
Dit is waarom sommige mensen blijven zoeken zonder ooit te vinden. Niet omdat ze niet hard genoeg werken aan zichzelf. Maar omdat iets fundamenteels nooit gevoed werd.
Waar heling werkelijk begint
Heling begint niet met begrijpen. Niet met analyseren. Niet met oplossen.
Heling begint met erkenning.
Dat deze pijn bestaat. Dat ze logisch is. Dat ze geen schuldvraag kent.
Zonder uitleg. Zonder oordeel. Zonder haast.
Alleen dit:
Je was er. Je bent er. En dat had gezien mogen worden.
Wanneer dat erkend wordt — systemisch, belichaamd, veilig — kan het lichaam langzaam landen. Niet omdat alles verandert, maar omdat je niet langer hoeft te bewijzen dat je bestaat.
Tot slot
Dit is geen uitnodiging om te blijven hangen in pijn. Het is een uitnodiging om eerlijk te kijken naar waar het werkelijk begon.
Niet om terug te gaan. Maar om eindelijk aan te komen.
Je bestaan is geen vraag. Het is een feit En dat is genoeg.
Elly
Vroege-traumacoach | Master familieopsteller