Het boek verandert niet. De recepten blijven hetzelfde. Wat erin staat, staat erin. Epigenetica gaat niet over het herschrijven van dat boek. Het gaat over wat het lichaam markeert. Over post-its. Niet groot. Niet schreeuwerig. Maar precies op die plekken waar ooit iets te veel was.

Het lichaam onthoudt zonder woorden

Wanneer een mens langdurig stress, dreiging, emotionele afwezigheid of onveiligheid ervaart, gebeurt er iets fundamenteels.

• Het lichaam stopt met afwachten.

• Het begint met anticiperen.

• Het zenuwstelsel maakt aantekeningen:

• Blijf alert.

• Vertrouwt niet te snel.

• Ontspant niet volledig.

• Neemt verantwoordelijkheid, ook als die niet van jou is.

Niet omdat het leven hard wil zijn. Maar omdat het lichaam veiligheid zoekt waar die ontbreekt.

Deze reacties zijn geen stoornissen.

• Geen zwaktes.

• Geen “overgevoeligheid”.

Ze zijn exact passend bij wat er toen nodig was. Overleven wordt een toestand. Bij vroeg of langdurig trauma wordt overleven geen tijdelijke reactie, maar een toestand van zijn.

Het zenuwstelsel leert: Zo is de wereld. Zo blijf ik veilig. Zo blijf ik bestaan.

Die staat wordt normaal. Zelfs als de omstandigheden later veranderen. Dat is waarom mensen kunnen zeggen:

“Ik heb het goed nu, maar mijn lichaam gelooft dat niet.”

Het lichaam leeft niet in verhalen. Het leeft in patronen van spanning, adem, spierspanning en waakzaamheid. Wat wordt doorgegeven tussen generaties Soms blijven die post-its zitten wanneer er kinderen komen.

Het kind krijgt hetzelfde kookboek — maar ook een lichaam dat net iets sneller aanslaat. Niet het trauma zelf wordt doorgegeven, maar de afstemming van het zenuwstelsel.

Een systeem dat:

• sneller gevaar waarneemt

• moeilijker tot diepe rust komt

• verantwoordelijkheid voelt zonder duidelijke oorzaak

• alert blijft, zelfs in veiligheid

Alsof het lichaam iets weet wat nooit is uitgesproken. Dit is geen lot. Maar het is wel echt. Waarom praten vaak niet genoeg is Deze post-its zijn niet geplakt met taal. Ze zijn geplakt met ervaring.

Met momenten van:

• niet gezien worden

• geen steun ervaren

• te veel moeten dragen

• niet mogen ontspannen

Daarom lossen ze niet op door inzicht alleen. Je kunt begrijpen wat er is gebeurd en tóch gespannen blijven. Dat is geen weerstand. Dat is neurobiologie. Het zenuwstelsel leert via herhaling. En het leert loslaten via nieuwe lichamelijke ervaringen.

Lichaamsgericht werk: geen correctie, maar ontmoeting

Lichaamsgericht werk begint niet bij “repareren”.

Het begint bij ontmoeten. Bij vertragen. Bij voelen zonder oplossen. Bij het lichaam laten ervaren wat het nooit genoeg heeft gekend: afgestemde aandachtveiligheid zonder verwachting nabijheid zonder eisruimte zonder gevaar

Via adem, beweging, aanraking, ritme en regulatie krijgt het lichaam nieuwe informatie: Het is nu anders. Je hoeft dit niet meer alleen te doen. Je mag zakken.

Post-its hoeven niet actief verwijderd te worden. Ze laten los wanneer het lichaam voelt dat ze niet meer nodig zijn. Dat gaat langzaam. In golven. Met terugvallen en verzachting.

Dat is geen falen.

Dat is integratie. Wat ik je wil laten weten Je DNA is niet beschadigd. Je zenuwstelsel is niet kapot. Je lichaam heeft gedaan wat nodig was. Wat jij misschien “te veel” noemt — was ooit bescherming. En bescherming mag, wanneer het veilig is,zachtjes worden neergelegd.

Herken je dit?

Misschien in:

• altijd “aan” staan

• moeilijk kunnen ontspannen

• snel verantwoordelijk voelen

• spanning zonder duidelijke aanleiding

• moe zijn tot in je botten

👉 Je hoeft dit niet alleen te dragen. Als traumacoach bij EVBalans werk ik met mensen die voelen:

Samen werken we niet aan fixen, maar aan veiligheid ervaren. In jouw tempo. Met respect voor wat jouw lichaam heeft gedragen.

✨ Voel je welkom om contact op te nemen voor een sessie of een eerste afstemming. Je hoeft niets te forceren. Je lichaam weet precies wanneer het klaar is om los te laten.

 Vanuit mijn hart,

Liefs Elly