Het kleine meisje in mij… en de patronen die ik jarenlang met mij meedroeg

Soms denk je dat je allang volwassen bent. Totdat er iets gebeurt en je ineens weer dat kleine meisje van vroeger bent.

Ik weet inmiddels hoe dat voelt.

Als klein meisje leerde ik al vroeg om voor anderen te zorgen. Mijn moeder was ziek en ik nam verantwoordelijkheden op mij die eigenlijk helemaal niet bij een kind hoorden. Ik leerde om sterk te zijn. Om rekening te houden met anderen. Om te voelen wat een ander nodig had, nog voordat diegene het zelf uitsprak. Ik deed mijn best om een lief meisje te zijn. Om het goed te doen. Om mijn moeder gelukkig te maken.

En toch voelde het vaak alsof het nooit genoeg was.

Maar wie zag dat kleine meisje? Wie vroeg haar wat zij nodig had? Wie zorgde er eigenlijk voor haar?

Die vragen stelde ik mezelf toen niet. Ik deed gewoon wat nodig was. En zonder dat ik het doorhad, ontstonden er patronen die ik jarenlang met mij mee zou dragen.

Het meisje werd volwassen, maar haar patronen groeiden mee.

Ik werd ouder. Ik trouwde jong, werd jong moeder, bouwde een gezin op, werkte hard en droeg veel verantwoordelijkheden. Zorgen voor anderen? Dat kon ik als geen ander.

Doorgaan wanneer het moeilijk werd? Daar was ik goed in geworden.

Sterk zijn, oplossingen zoeken, verantwoordelijkheid nemen, alles draaiende houden. Maar stilstaan bij wat ík nodig had? Dat was een heel ander verhaal. Want ergens diep vanbinnen zat nog steeds dat kleine meisje dat had geleerd:

• Als ik maar goed genoeg mijn best doe, is iedereen gelukkig.
• Als ik maar sterk blijf, komt het goed.
• Als ik maar voor anderen zorg, ben ik nodig.

En misschien herken jij dat wel. Dat je altijd klaarstaat voor iedereen. Dat je haarfijn aanvoelt wanneer iemand niet lekker in zijn vel zit. Dat je je verantwoordelijk voelt voor het verdriet, de boosheid of het geluk van een ander. Maar dat je nauwelijks weet wat je zelf voelt.

Je bent zo gewend geraakt om voor anderen te zorgen, dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt.

Wat vroeger nodig was, kan je later in de weg zitten

In mijn praktijk zie ik het bijna dagelijks. Volwassen mannen en vrouwen die ontzettend veel dragen. Mensen die zeggen:

• "Ik weet niet waarom ik altijd alles wil oplossen."
• "Ik voel me schuldig als ik nee zeg."
• "Ik ben altijd bang dat ik iemand teleurstel."
• "Ik kan niet ontspannen, want er moet altijd nog iets gebeuren."
• "Ik weet eigenlijk helemaal niet wie ik ben."

En vaak komen we tijdens de begeleiding uit bij dat kleine kind van vroeger.

Het kind dat leerde zich aan te passen. Het kind dat geen ruimte voelde om boos of verdrietig te zijn. Het kind dat veel te vroeg volwassen moest worden Het kind dat dacht dat liefde verdiend moest worden

Niet ieder patroon ontstaat door een groot trauma. Soms zit de pijn juist in wat er niet was.

De armen die je niet vasthielden. De woorden die je nooit hoorde. De veiligheid die je miste. De erkenning waar je zo naar verlangde.

En misschien wel het pijnlijkste:

Dat je als kind niet gewoon kind kon zijn.

Je kunt van je ouders houden en toch erkennen wat je hebt gemist

Dit vind ik zo belangrijk. Want wanneer we naar onze jeugd kijken, ontstaat er vaak onmiddellijk loyaliteit.

• "Maar mijn moeder kon er niets aan doen."
• "Mijn vader had het zelf ook moeilijk."
• "Ze hebben echt hun best gedaan."

En dat kan allemaal waar zijn.

Ook mijn moeder had haar eigen verhaal, haar eigen pijn en haar eigen beperkingen. Maar haar verhaal maakte mijn behoeften als klein meisje niet minder belangrijk. Je kunt begrijpen waarom je ouders waren zoals ze waren. Je kunt van ze houden. Je kunt dankbaar zijn voor wat ze je hebben gegeven. Maar tegelijkertijd erkennen dat je iets wezenlijks hebt gemist.

Dat is geen verwijt. Dat is erkenning.

En juist die erkenning kan zoveel in beweging brengen.

Het kleine meisje in mij wilde nog steeds gezien worden.

Lange tijd dacht ik dat sterk zijn betekende dat ik alles zelf moest kunnen.

• Niet zeuren.
• Doorgaan.
• Anderen helpen.

Maar inmiddels weet ik dat er ook kracht zit in kwetsbaarheid.

• In durven voelen.
• In erkennen dat iets pijn heeft gedaan.
• In toegeven dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.

En vooral in het besef dat ik niet langer verantwoordelijk ben voor het geluk van iedereen om mij heen.

Dat kleine meisje van vroeger heeft mij ontzettend veel gebracht. Ze leerde mij doorzetten, verantwoordelijkheid nemen en anderen aanvoelen. Eigenschappen die ik vandaag nog steeds gebruik, ook in mijn werk. Maar zo fijn ze hoeft niet langer alles te dragen

Ik mag zorgen voor anderen, zonder mezelf te verliezen. Ik mag liefde geven, zonder mezelf weg te cijferen. Ik mag nee zeggen, zonder me schuldig te voelen.

En misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die ik heb geleerd.

En dan zijn er ook nog de patronen van onze ouders en grootouder

Tijdens familieopstellingen wordt regelmatig zichtbaar hoe sterk we verbonden zijn met de generaties vóór ons. Hoe verdriet, verlies, angst en overtuigingen binnen families kunnen doorwerken. Soms dragen we verantwoordelijkheden die nooit van ons zijn geweest. Soms blijven we onbewust trouw aan het leven van onze ouders. Alsof we pas gelukkig mogen zijn wanneer zij gelukkig zijn. Alsof we niet meer mogen ontvangen dan zij hebben ontvangen .Alsof we hun verdriet moeten blijven dragen om verbonden te blijven. Maar liefde betekent niet dat je het lot van een ander moet overnemen. Je mag je ouders hun eigen plek geven. En zelf jouw plek innemen.

Niet boven hen Niet onder hun lasten Maar als hun kind Jij bent de kleine. Zij zijn de grote. En wat van hen is, mag bij hen blijven.

Wat geef jij onbewust door aan jouw kinderen?

Dit is een vraag die mij persoonlijk raakt. Want wanneer je zelf jong moeder wordt, neem je ook je eigen geschiedenis mee. Je geeft je kinderen liefde, aandacht en alles wat je op dat moment kunt geven. Maar je neemt onbewust ook overtuigingen, angsten en patronen mee die je zelf hebt geleerd. Dat betekent niet dat je alles verkeerd hebt gedaan. Het betekent dat je mens bent. En dat je, ook wanneer je kinderen allang volwassen zijn, nog steeds kunt groeien. Je kunt patronen herkennen. Je kunt gesprekken aangaan.  Je kunt verantwoordelijkheid nemen voor jouw eigen aandeel.  En je kunt ervoor kiezen om niet alles wat jij hebt geleerd automatisch door te geven. Misschien kunnen jouw kinderen daardoor iets anders ervaren. En jouw kleinkinderen weer iets anders. Niet omdat alle pijn ineens verdwijnt. Maar omdat bewustwording ruimte geeft om andere keuzes te maken. Misschien herken jij jezelf in mijn verhaal Misschien was jij ook dat meisje dat altijd lief moest zijn. Of die jongen die nooit mocht huilen. Misschien zorgde jij voor je moeder. Beschermde je jouw vader. Hield je de vrede in huis. Of maakte je jezelf zo klein mogelijk om maar niemand tot last te zijn. En misschien doe je dat vandaag nog steeds.

Dan wil ik je iets vragen. Hoe oud ben jij inmiddels? En hoe vaak laat jij dat kleine kind van vroeger nog bepalen hoe jij vandaag leeft? Wanneer ga jij jezelf eindelijk dezelfde liefde, aandacht en zorg geven die je al die jaren aan anderen hebt gegeven?

• Je hoeft je ouders niet af te wijzen om voor jezelf te kiezen.
• Je hoeft je verleden niet te vergeten om verder te kunnen.
• En je hoeft niet langer te bewijzen dat je goed genoeg bent.

Dat was je als klein meisje of jongetje namelijk al. Ook toen niemand je dat vertelde.

Een boodschap aan het kleine meisje in mij

Lief klein meisje. Wat heb jij hard gewerkt. Wat heb jij je best gedaan om iedereen gelukkig te maken. Wat heb jij veel gedragen op die kleine schouders. Je dacht dat je sterk moest zijn. Dat je niet mocht opgeven. Dat je pas goed genoeg was wanneer iedereen tevreden was. Maar weet je, kleine? Je had helemaal niet zo sterk hoeven zijn. Je had mogen spelen, lachen, huilen en gewoon kind mogen zijn. Ik zie je nu. Ik voel je verdriet. En ik ben trots op hoe ver we samen zijn gekomen. Maar vanaf vandaag hoef jij niet meer voor iedereen te zorgen. Dat doe ik nu. Jij mag eindelijk gewoon dat kleine meisje zijn

En ik?

"Ik mag eindelijk de volwassen vrouw zijn die niet langer hoeft te overleven, maar steeds meer mag leven".

En nu jij…

Misschien is het tijd om eens niet naar de ander te kijken. Niet naar wat je moeder nodig heeft. Niet naar wat je partner verwacht. Niet naar wat je kinderen van je vragen. Maar naar jezelf. Naar dat kleine meisje of jongetje dat misschien al tientallen jaren wacht om werkelijk gezien te worden.

Binnen EVBalans begeleid ik mensen bij het herkennen van oude patronen, het onderzoeken van hun familiesysteem en het opnieuw leren verbinden met zichzelf. Ook in mijn opleiding Familieopstellingen, die op 22 januari 2027 opnieuw start, gaan we dieper in op de invloed van onze jeugd, parentificatie, onbewuste loyaliteiten en patronen die van generatie op generatie worden doorgegeven.

Want wat je bewust leert herkennen, hoef je niet automatisch te blijven herhalen. En onthoud:

De kracht is in jou.

Het antwoord is in jou

Jij bent het antwoord in al je zoektochten.

Misschien hoef je niet langer te zoeken naar wie je moet worden, maar mag je eindelijk thuiskomen bij wie je altijd al was.

Liefs Elly

EVBalans – Lichaamsgerichte traumatherapie & Systemisch werk Buren 06 - 51 29 37 20