Dat is wat er vaak gebeurt bij jong seksueel misbruik.

Een kind is volledig afhankelijk van volwassenen voor veiligheid, bescherming en verbinding. Wanneer juist daar grensoverschrijding, verwarring of onveiligheid ontstaat, komt het zenuwstelsel in een onmogelijke situatie terecht.

Want een kind kan meestal niet weg. Kan het niet begrijpen. Kan het niet verwerken. Kan alleen maar gaan overleven.

Dus doet het lichaam iets ongelooflijk intelligents: het splitst.

Niet zichtbaar aan de buitenkant misschien. Maar diep vanbinnen. Een deel van het kind blijft functioneren. Gaat door. Lacht soms zelfs. Probeert “normaal” te zijn. Probeert verbinding te behouden.

Terwijl een ander deel bevriest in angst, schaamte, verwarring, walging, verdriet of totale machteloosheid.

• Soms verdwijnen gevoelens volledig uit bewustzijn.

• Soms raakt een kind los van het lichaam.

• Soms ontstaat er een voortdurende staat van alertheid of juist gevoelloosheid.

Dat noemen we innerlijke afsplitsing.

En veel mensen dragen dit nog jarenlang met zich mee zonder te begrijpen wat er werkelijk gebeurt in hun systeem.

Ze denken dat er iets mis is met hen.

Omdat ze:

• – moeite hebben met voelen

• – ineens kunnen “uitchecken”

• – zichzelf verliezen in relaties

• – extreem pleasen

• – geen grenzen voelen

• – perfectionistisch worden

• – zich leeg voelen

• – voortdurend schakelen tussen aantrekken en afstoten, ja en nee

• – nabijheid verlangen maar tegelijkertijd doodsbang zijn voor echte intimiteit

Wat veel mensen niet beseffen, is dat dit vaak geen karaktertrekken zijn. Het zijn overlevingsmechanismes Beschermingsdelen die ooit noodzakelijk waren.

Want wanneer een kind iets meemaakt wat te groot is voor het zenuwstelsel, ontstaat er vaak geen geïntegreerde ervaring. De psyche verdeelt het.

• Een deel draagt de pijn.

• Een deel draagt de schaamte.

• Een deel functioneert.

• Een deel probeert controle te houden.

• Een deel blijft klein en onzichtbaar.

• Een deel leert pleasen om gevaar te voorkomen.

En ergens diep vanbinnen blijft vaak het jonge kindsdeel achter dat nooit écht veiligheid heeft gevoeld.

Dat is ook waarom veel overlevers later zeggen:

“Ik weet niet wie ik echt ben.”

Omdat zoveel energie is gaan zitten in overleven. Veel mensen proberen daarna nóg harder hun best te doen: meer controle, meer aanpassen, meer presteren, meer onafhankelijkheid.

Maar onder die bescherming leeft vaak een diep zenuwstelsel dat nog steeds gelooft:

“Het is niet veilig om volledig mezelf te zijn.”

En misschien is dat wel het meest verdrietige gevolg van vroeg trauma:dat iemand zichzelf leert verlaten om verbonden te kunnen blijven met anderen.

Dat je leert: Mijn gevoelens zijn te veel. Mijn grenzen zijn niet belangrijk. Mijn lichaam is niet echt van mij. Ik moet me aanpassen om veilig te blijven.

Maar luister goed: die reacties betekenen niet dat jij beschadigd bent. Ze betekenen dat jouw systeem ooit iets briljants heeft gedaan om jou te laten overleven.

• Dissociatie was bescherming.

• Pleasen was bescherming.

• Afsluiten was bescherming.

• Controle was bescherming.

• Verdwijnen was bescherming.

Niet omdat jij zwak was.

Maar omdat geen enkel kind alleen door zulke overweldigende ervaringen heen zou mogen gaan.

En heling?

Heling betekent niet dat je alles ineens opnieuw moet voelen of herbeleven.

Heling begint veel zachter.

In kleine momenten waarin je zenuwstelsel langzaam leert:

Ik ben nu veilig.

Ik mag voelen zonder overspoeld te raken. Ik hoef mezelf niet meer te verlaten. Mijn lichaam mag weer van mij worden.

Dat proces vraagt tijd.

• Veiligheid.

• Compassie.

• En vaak ook iemand die zonder oordeel naast je kan blijven staan.

Want afgesplitste delen verdwijnen niet omdat ze slecht zijn. Ze verdwijnen omdat ze ooit te veel pijn moesten dragen.

En pas wanneer die delen voorzichtig gezien mogen worden, ontstaat er iets wat veel mensen jarenlang niet hebben gevoeld: heelheid.

Niet perfectie. Niet “genezen zijn”. Maar thuiskomen in jezelf. Stap voor stap. Adem voor adem.

Zonder jezelf opnieuw kwijt te hoeven raken.

Herken jij iets van innerlijke afsplitsing, dissociatie of jezelf verliezen in contact met anderen?

Weet dat je niet gek bent. En ook niet kapot.

Je zenuwstelsel heeft ooit gedaan wat nodig was om jou te beschermen.

Voel je welkom om te delen wat dit bij je raakt — of stuur me een bericht als je verlangt naar begeleiding in het voorzichtig terug thuiskomen bij jezelf.

Liefs Elly